Het maken van een statement bij een debuutalbum van zowel Maya Fridman als cellosoliste, als van TRPTK als muzieklabel, was met The Invisible Link een ontzettend goed geslaagd. De volgende vraag was echter hoe we nóg iets indrukwekkenders konden maken.

Locatie

Onze opnamelocatie was de prachtige synagoge van MerkAz in Utrecht. De geometrische structuur en het extreem hoge – en mag ik toevoegen, prachtige – plafond zorgen voor een grote, rijke galm die elk klein detail van de cello laat resoneren. Omdat er geen aangesloten ruimte was voor het opzetten van een aparte controlekamer, hebben we een hoofdtelefoonsysteem gebruikt voor monitoring en zaten we aan een tafel in een hoek van de ruimte.

Repertoire

Voor de opnamen van deze volledige solo-cd heeft Maya een aantal interessante werken gepland staan, waarvan de eerste de Suite for Solo Cello van Gaspar Cassadó is. De Spaanse, bijna Flamenco-achtige invloeden zijn door het stuk te horen, evenals verschillende knipogen naar andere componisten. Het is een zeer technisch stuk, vooral omdat dit het eerste stuk was dat we opnamen.

Vervolgens namen we een verbazingwekkend stuk op van de Iraanse componist Kaveh Vares, getiteld Red Velvet, dat speciaal voor Maya zelf was geschreven. Vares is een meester in het creëren van geluiden, lagen en texturen, en componeerde een stuk dat demonstreert wat voor een geluid een cello (en cellist) kan produceren, wanneer ze beiden onder de meest extreme omstandigheden worden blootgesteld. Overdruk, buitengewone strijktechnieken en lange hammer-on reeksen creëren allemaal iets echt eigentijds.

Op de tweede dag namen we Omaramor op van Oswaldo Golijov. Een prachtig stuk, waarbij de lage C-snaar van de cello nog lager wordt gestemd om een ​​bijna larger-than-life diepte te creëren. Hierna wilden we La Voce opnemen van Louis Andriessen. Dit stuk is geschreven “voor een cellist”, niet alleen voor de cello zelf. Het verkent allerlei mooie poëzie en zang van Maya. Later op de avond namen we The Song of Songs van Karen Tanaka op. In dit stuk spelen vooraf opgenomen elektronica een grote rol.  We vonden dat de beste manier om nog steeds een akoestisch geluid te creëren, was om de Dutch & Dutch 8c-luidsprekers te gebruiken, om de helderste en meest transparante klank voor deze elektronica te realiseren.

Op de laatste dag namen we Danseur de Corde op van Cesar Luttger, een prachtig stuk met wat knipoogjes en duwtjes richting Elgar’s cello-werken. Als een ‘live’ bonustrack hebben we Alisa Apreleva’s Silentium opgenomen met Maya en twee andere cellisten, Asako Kanazawa en Maximiliano Segura Sánchez.

Apparatuur

Voor deze opname heb ik de techniek gebruikt die ik meestal gebruik, namelijk een driehoek van omnidirectionele microfoons (Sonodore RCM-402 met actieve 60V-voeding), maar dit keer met een prachtige buizenmicrofoon (Sonodore MPM-81 Tube) ingesteld op een sub-cardioïde karakteristiek. Naast onze reguliere Sonodore-microfoonvoorversterkers, hebben we ook gebruik gemaakt van een Avalon M5 mic-preamp.

Onze A/D en D/A-converters waren de Merging Technologies Sphynx 2, ingesteld op DXD (352,8 kHz 24-bits), met Pyramix als DAW. Voor monitoring gebruikten we een Questyle CMA-800R Golden hoofdtelefoonversterker, met dank aan de Nederlandse importeur Terrason Audio. Deze was verbonden met een Sennheiser HD800s-hoofdtelefoon.

Alle bekabeling, zowel stroom als audio, was van Furutech. Naar mijn persoonlijke mening is er geen andere keuze mogelijk voor bekabeling, als je alleen maar voor het absoluut beste gaat. Omdat ik erg kieskeurig ben over mijn geluid, is er maar één kabelfabrikant die ik volledig vertrouw.